‘புயலிலே ஒரு தோணி’ வாசிப்பனுபவம் – லோகமாதேவி

இந்த புத்தகத்தை கடந்த 2 நாட்களில் கல்லூரியில் முக்கியமான ஒரு குழுமத்தின் வருகையின் இடையில் குறிப்புகள் எடுத்தவாறு 3 மணி நேரத்தில் வாசித்து முடித்தேன். வாசித்த பின்னரே ’கடலுக்கு அப்பாலை’ வாசித்தபின்னர் இதை வாசித்திருக்கனும் என்பதை தெரிந்துகொண்டேன்.

கிண்டில் பதிப்பில் இருக்கும் ப சி அவர்களின் இரண்டு முன்னுரைகளுமே சிறுகதையைப் போல உணர்வுப்பூர்வமாக இருந்தன. ந. முருகேசபாண்டியன் அவர்களின் உரையும் கதையைக்குறித்த , கதாசிரியரைக் குறித்த சுருக்கமான கருத்தை சொல்லியது

கதையை ஆழ்ந்து வாசிக்காது போனால் வெறும் தகவல் திரட்டு என்னும் பிம்பத்தை அளிக்கக்கூடியதும் மனமொன்றி வாசிக்கையில் அற்புதமான வாசிப்பனுபவத்தை தருமொன்றாகவும் இருக்கும் இந்தக் கதை.

யுத்தத்தை பின்னணியாகக் கொண்டு பாண்டியன் என்னும் ஒரு புனைவுக்கதாபாத்திரத்தின் வாழ்க்கையை அவனது பயணத்தை 4 பகுதிகளாக பிரித்துச்சொல்லி அதன்வழியே அக்காலத்தை, அப்போதைய வாழ்க்கை முறை, வாழ்வுத் தரம், குடும்ப வாழ்க்கை, வணிகம், பாலியல் தொழில், கடைவீதிகளின் அமைப்பு, போக்குவரத்து, தனி ஆளுமைகள், கரன்ஸி என்று பலவற்றைச் சொல்லி புலம்பெயர்ந்தவர்களின் வேதனையையும் சொல்லும் இந்தக் கதையின் தலைப்பு கதைமாந்தர்களின் வாழ்வும் புயலில் அகப்பட்ட தோணியைப்போல அல்லாட்டத்தில் தான் இருக்கிறது என்றுசொல்லுவதாக எடுத்துக்கொண்டேன்

நாவலில் பல மரங்கள் செடிகொடிகளின் பேரையும் மனதை மயக்கும் வெள்ளை மக்னோலியா மலர்கள் என்பது போன்ற பல  தாவரவியல் தகவல்களையும் ப சி தந்திருக்கிறார். அவர் சொல்லும் மரங்கள் எல்லாம் இன்றும் இருக்கின்றனவா என்று தேடனும். பல பெயர்கள் கேள்விப்பட்டதே இல்லை.

பழஞ்சொற்கள் பலதும் வார்த்தைகள் பலதும் மிகப்புதிதாக இருந்தன.

‘’நான் வாரேன் வாக்கப்பட என் தங்கச்சி வாரா புள்ளைய தூக்க’’

அடகுக்கு பதில் நம்பிக்கை

இவையெல்லாம் உதாரணங்கள்

தாசிகளை அவர்கள் தொழில்முறைகளை  விஸ்தாரமாக சொல்லுகிறார் ப. சி.

ஜாதிய அமைப்புகளையும் அப்படியேதான்.

பழந்தமிழ்ப்பாடல்களும் நிறைய இடையிடையே வருகின்றன. செருப்படி தண்டனையாக  தரப்பட்டிருப்பது, அதையும் விரும்பி வாங்கிக்கொள்வது, கட்டிச்சோறும் கருவாடும் உணவாக தரப்பட்டது, முதல் முதலாக மேசையில் சாப்பிடும் கிளப்புக்கடைகள் வந்தது போன்ற பல   யுத்த காலத்திலான  வியப்பான தகவல்கள்  இருக்கின்றன இதில்.  

முசோலினியும் ஹிட்லரும் இறந்ததை சாதாரணத்தகவலாக சொல்லுகிறார்.

’’இளங்காதலி’’ இந்த சொல் இனிதாய் இருந்தது. இதைப்படிக்கையில் ப.சி இன்னும் பல கதைகளை ரசமாக எழுதியிருக்கக் கூடியவர் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

மிக எளிமையான சொல்லாட்சி எனினும் கதை பரந்துபட்ட களத்தில் எழுதப்பட்டிருப்பதும் கதை மாந்தர் பேசும் மலாய் மற்றும் கொச்சையான தமிழ், அப்போதைய வாழ்வு முறை, யுத்தம், பாண்டியன் வாழ்வு வழியே நாம் காணும் INAவின் சித்திரம், தமிழ்பாடல்கள் என்று நாவல் மிக சிறப்பானதாகி விடுகிறது.

வளவிக்காக அப்பனிடம் அடிவாங்கி அப்பன் திரும்பி வருவதற்குள் அம்மையில் உயிர்விட்ட அமிர்தம், கணவனின் பிறழுறவுகளைப் பொருட்படுத்தாமல் வீட்டில் லட்சுமிகரமாய் இருக்கும் ஆச்சி, குடலை உருவி உள்ளங்கையில் வைத்துக்காட்டினாலும் சோறு தராத இன்னொரு ஆச்சி, நாடாரா என்று கேள்வி கேட்கும் தாசி, சொத்தைக்கத்தரிக்காய் செட்டியார் என்று ப சி காட்டும் ஆளுமைகள் என்றென்றைக்கும் மறக்க முடியாதவர்கள்.

தேர்வுக்குப் படிப்பதுபோல் குறிப்பெழுதிக்கொண்டு வாசிக்காமல் மனதொன்றி  மீள் வாசிப்பு செய்யவேண்டிய நூல் இது.

 வாழும் வயதில் மனைவியையும் தலைச்சன் பிள்ளையையும் ஒரு சேர பறிகொடுத்துவிட்டு, மிச்ச காலத்தை தன்னந்தனியே கழித்து, தன் இறப்பை யாருக்கும் தகவல் சொல்லவேண்டாம் என்று முன்கூட்டியே சொல்லியபடி ஸ்கேன் எடுக்கச் செல்லுகையில் ஆம்புலன்சிலேயே உயிர்விட்ட ப. சிங்காரம் அவர்களின் வாழ்வும் புயலிலே அகப்பட்ட ஒரு தோணிதான்  இல்லையா?

சொல்முகம் இரண்டாவது கூடுகையில் இன்று கலந்து கொண்டதில் மிக்க மகிழ்ச்சி. எல்லா மாதங்களிலும் கடைசி ஞாயிறு என் மகன்களை பள்ளி விடுதியிலிருந்து வெளியே கூட்டிச்செல்லும் நாளென்பதால் இதில் கலந்துகொள்ளவே முடியாதென்று நினைத்திருந்தேன். நேற்று மகனை பள்ளியில் ஒரு மாத விடுமுறையின் பின்னர்  கொண்டு விட்டுவிட்டு வந்ததால் இன்று கலந்துகொள்ளும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.

வடவள்ளியில் ஒவ்வொருவராக அலைபேசியில் குறுஞ்செய்தியனுப்பி அடையாளம் கண்டுகொண்டு  கைகுலுக்கிக்கொண்டு காஃபி அருந்தியபின்னர்  வழி விசாரித்து அந்த பண்னை வீடு வந்தோம். இலக்கிய கூடுகைகளுக்கெனவே கட்டியதுபோலிருந்தது அந்த ஏகாந்தமான வீடும்   தாராளமான அறையும். நகர சந்தடிகளிலிருந்து முற்றிலும் விலகி பெருமரமொன்றின் கீழிருந்த சிற்றாலயமும் கொஞ்சம் தள்ளியிருந்த வீட்டுத்திண்ணையில் அரட்டையடித்துகொண்டிருந்த  இரண்டு வெள்ளைச்சேலை பாட்டிகளையும் தவிர சஞ்சாரமேயில்லாமல் அமைதியாக இருந்தது தென்னைகள் சூழ இருந்த அந்த வீடு. 20 பேர் வந்திருந்தோம் பலர் எனக்கு இன்றுதான் அறிமுகமானார்கள், 2 கதைகளை 20 பேர் எத்தனை விதமாக இன்று விவாதித்தோம், கருத்துக்களை பகிர்ந்து கொண்டோம் என்று நினைக்கையில் மலைப்பாக இருந்தது.

60 களில் எழுதிய கதையை 2019ல் இத்தனை தீவிரமாக விவாதித்திருக்கிறோம்.

 எல்லா கதைகளையுமே அகம் புறம் என்றோ, கதை காட்டும் தரிசனங்களையோ, படிமங்களைக் குறித்தோ ஏதும் அறியாமல் வெகு நேரடியாக , வெகு எளிமையாக கதைகளை வாசித்துப்புரிந்துகொள்ளும் எனக்கு கதையைக்குறித்த பல திறப்புகள் கிடைத்தன  இன்று.

 நான் மிகவும் மதிக்கும் சு.வேணுகோபால் அவர்களை இத்தனை எளிமையானவராக எண்ணிப்பார்த்ததே இல்லை. அவரும் கால. சுப்ரமணியமும் பல முக்கிய கருத்துக்களை இடையிடையே பகிர்ந்து கொண்டிருந்தது விவாதத்தை இன்னும் செறிவாக்கியது.

திரு  நடராஜன் அவர்களை இதற்கு  முன்னர் சில சமயங்களில் ஜமீன்தாரும் எங்கள் கல்லூரி தலைவருமாகியவருடனேயேதான் பார்த்திருக்கிறேன் என்பதால் அவரைக்குறித்த  செல்வந்தர் , நிழக்கிழார்,  பண்ணை வீட்டு உரிமையாளர், கல்லுரித்தலைவருக்கு நெருக்கமானவர் என்பது போன்ற ஒரு உளச்சித்திரமே எனக்கிருந்தது. முற்றிலும் மாறாக அவர் மிக எளிமையானவராக மற்றவர்களுக்கு சிற்றுண்டிகளை எடுத்துக்கொடுத்தும் நாற்காலிகளை கொடுத்து உதவியும் கதை விவாதங்களில் ஆர்வமாக சிரித்தமுகமாக கலந்துகொண்டதுமாக இருந்தார். சு வே விடம் இந்த வீட்டை உங்களுக்கு எப்போது வேண்டுமானாலும் இலக்கியக் கூடுகைகளுக்கு உபயோகித்துக்கொள்ளுங்கள் என்று வலிந்து சொல்லிக்கொண்டிருந்த, அவரது பெருந்தன்மைக்கு முன்னால் நான் கொண்டிருந்த  உளச்சித்திரம் கரைந்து காணாமல் போனது.

எங்கள் கிராமத்திலிருந்து கிளம்பும் போதே சாரல்மழை. இன்று கோவையிலும் நல்ல இளங்காற்றிருந்தது. அருமையான கூடுகை. மிக ஆரோக்கியமான விவாதம், பல நண்பர்களின் சந்திப்பு, கதைகளைப்பற்றிய புதிய புரிதல்கள் என வெகுகாலத்திற்குப் பிறகான மிக நிறைவான நாள் எனக்கு.

அனைவருக்கும் அன்பும் நன்றியும்

லோகமாதேவி

Thanks for joining me!

Good company in a journey makes the way seem shorter. — Izaak Walton